“Hé hallo, hoe gaat het met jou?” Dit is de eerste zin van een liedje van een bekende kinderpopgroep. Op het eerste gezicht een vrij kinderlijke titel, maar er zit toch meer achter. En dan bedoel ik niet de wereld van K3.
De vraag “Hoe gaat het met je?” wordt weinig gesteld. Zelfs zo weinig dat als de vraag dan toch wordt gesteld, het antwoord vaak een nietszeggend “goed hoor…” is. Ik vind dat vreemd. Is het niet de basis van ieder contact, ook zakelijk, dat je van elkaar weet hoe het gaat? Vanuit persoonlijke en zakelijke situaties ontstaan behoeften en die kunnen wellicht over en weer worden vervuld. Als je niet goed op de hoogte bent, valt er weinig te ‘pleasen’.
Nu is er op technologisch vlak behoorlijk wat gebeurd de afgelopen 25 jaar. Gegevens van onze relaties, privé en zakelijk, schrijven we niet meer op in een boekje en verjaardagen hoeven we niet meer op een verjaardagskalender te noteren. We hebben gesynchroniseerde databases, met één druk op de knop sturen we alle relaties met branchecode 2 een gepersonaliseerde brief met ons nieuwste product en de kerstkaarten zijn op naam met duizenden tegelijk verstuurd naar de belangrijkste klanten en leveranciers. Relaties die aangeven geen nieuwsbrief meer te willen ontvangen, hoeven alleen maar op een linkje te klikken en in de database wordt het nieuwsbriefvinkje automatisch op ‘nee’ gezet. En als de opdrachtgever jarig is, ontvangt deze op de dag zelf een leuke ‘branded’ e-card van het bedrijf, geheel geautomatiseerd natuurlijk.
Nou is er één probleem. De vraag “Hoe gaat het met je?” kan je niet geautomatiseerd stellen. Tenminste, niet als je ook echt bent geïnteresseerd in het antwoord. Dan zal je toch even ‘live’ contact moeten zoeken. En zeg nou eens eerlijk…. hoe vaak doen we dat? Doen we vaak iets niet af met een sms, mail of e-card terwijl we beter even hadden kunnen bellen. Maar daar hadden we dan de tijd weer niet voor…. Het lijkt wel of de techniek het echte contact vervangt, in plaatst van dat we de techniek zien als hulpmiddel om ons te helpen bij het maken van contact.
Wellicht dat ook u nu die stapels automatisch verstuurde kerstkaarten aan het opruimen bent. Dat lijkt me een goed moment voor een oproep. Ik zou het zo mooi vinden als we weer wat meer ‘live’ contact met elkaar te zoeken: die vriend of vriendin even te bellen in plaats van dat goed bedoelde sms-je, die klant met een klacht even te bezoeken in plaats van een mail te sturen en te verwijzen naar de leveringsvoorwaarden. En misschien is het een idee dat u uw belangrijkste klanten eind dit jaar gewoon even belt vlak voor de kerst en ze persoonlijk ‘fijne kerstdagen’ wenst en ‘het allerbeste voor volgend jaar’. En als u ze dan toch aan de lijn hebt of misschien zelfs wel bezoekt, kunt u gelijk even vragen hoe het gaat…. Dan kunt u er een echt persoonlijke wens voor het nieuwe jaar van maken.
Zeg nou eens eerlijk… Werkt live contact uiteindelijk vaak niet veel beter dan die geautomatiseerde digitale berichten? Bij mij wel in ieder geval. Maar dat is misschien wel omdat ik geloof in de waarde van echt contact. Daarom werk ik ook bij een bureau voor live communicatie.
Jos Verveen
P.S. U zult begrijpen…. Als het aan mij ligt, ontvangt u eind 2009 dus ook geen kerstkaart meer. Wel hoop ik voor die tijd een keer ‘live’ contact met u te hebben gehad en te weten hoe het echt met u gaat.